Zapasy Poznań

 

 

   Zapasy to sport walki, który polega na fizycznym pojedynku dwóch zawodników. Walczący ze sobą stosują na sobie wiele różnorodnych rzutów i chwytów. Jednak aby wygrać, nie wystarczy sama siła. Dobrego zapaśnika muszą charakteryzować takie cechy jak szybkość, spryt i instynkt. Musi też posiadać pewne predyspozycje, ale przede wszystkim, jak w każdej dziedzinie życia, niezbędne są regularne treningi. Jeśli fascynują Cię zapasy, Poznań to doskonałe miejsce, aby zacząć swoją przygodę z tym sportem walki. Wszystkie kluby, które oferują treningi, są ujęte w naszej bazie klubów sportowych Prime. Możesz sprawdzić, gdzie możesz ćwiczyć, a wcześniej poznaj krótki zarys historii zapasów oraz zasad walki w stylu wolnym i klasycznym. Dowiedz się też, czego potrzebujesz, żeby zacząć trenować!

Tematy:
  1. Historia zapasów
  2. Mata, strój, zasady walki w stylu wolnym i klasycznym
  3. Trening zapaśniczy
  4. Zapasy walka na macie – film na YouTube
  5. Zapasy dla dzieci i dorosłych w Poznaniu
  6. Polub i oceń stronę – Zapasy w Poznaniu
  7. Mapa klubów – Zapasy Poznań

Historia zapasów

   Zapasy to sport, którym smakowano się już w starożytności. W Egipcie podczas odkryć archeologicznych sprzed 5000 lat odkryto malowidła, które ilustrowały podobizny zapaśników w różnych pozycjach. Bezkrwawe fizyczne rywalizacje poprzedzają epokę hellenistyczną i znajdują swój odpowiednik także w innych miejscach na świecie. W Japonii odpowiednikiem zapasów są zawody sumo. Już w antycznej Grecji, podczas igrzysk olimpijskich odbywały się zmagania o charakterze sportowym. W Rzymie z kolei miały miejsce krwawe starcia gladiatorów, które znacznie odbiegały od klasycznych greckich zapasów. Z wiadomych przyczyn zyskały jednak masową popularność.

Walka zapaśników na  macieWalka zapaśników na macie
Sumo - Japońskie zapasySumo - Japońskie zapasy
Rzeźba - japoński zawodnik sumoRzeźba - japoński zawodnik sumo
 

   Również w późniejszych epokach zapasy należały do jednej z ulubionych rozrywek ludzi. W Anglii tego rodzaju walki były nawet propagowane (a zdarzało się, że i trenowane) przez samych władców. W XII wieku, za Henryka II, na dzień św. Jakuba i św. Bartłomieja organizowano potyczki zapaśnicze. Z kolei w XVI wieku, Henryk VIII sam pobierał nauki od najlepszych. Z czasem zapaśnictwo zostało tam wyparte przez boks. Odrodzenie zapomnianej dyscypliny nastąpiło na przełomie XIX i XX wieku. Wtedy w Stanach Zjednoczonych dokonano połączenia zmagań pochodzących z Anglii z walkami Indian. Miało wówczas miejsce powstanie tzw. „wolnoamerykanki”, czyli takiego rodzaju zapasów, w których niemalże wszystkie chwyty (oprócz tych zagrażających życiu) są dozwolone. Po niezbędnym uporządkowaniu przepisów wyłonił się z tego nurtu współczesny styl wolny. Warto również dodać, że dawniej zapasy w stylu klasycznym nazywano „walką francuską”. To właśnie we Francji wprowadzono zakaz używania nóg podczas ataku i w obronie oraz zezwolono na chwyty wyłącznie powyżej pasa. Francuskim świętom ludowym przyświecały zawody zapaśnicze. W XIX wieku Paryż stał się najważniejszym ośrodkiem atletyki . Organizowano tam pierwsze mistrzostwa świata dla zawodowców, w których w 1898 roku wygrał francuski zawodnik Paul Pons.

    Na przełomie XIX i XX wieku zapasy zawodowe rozkwitały nie tylko w Ameryce i Europie. Również w Azji znaleźli się zwolennicy tego sportu. Walki przyciągały na widownię zarówno elity, jak i szerszą publiczność. Areny cyrkowe były miejscem występów wspaniałych atletów, którzy rozpalali zbiorową wyobraźnię i przyciągali setki łaknących wrażeń widzów. Dzięki inicjatywie Walentego Pieńkowskiego w 1890 roku, powstał w Warszawie Zakład Gimnastyki i Atletyki. W programie znajdowały się również zapasy, co przyczyniło się do rozkwitu tej dyscypliny w Polsce. Sport ten okazał się być synonimem walki o tożsamość i niepodległość. Światowe zwycięstwa poslkich atletów (Władysława Pytlasińskiego czy braci Cyganiewicz) spowodowały, że zapasy stały się kluczowym elementem identyfikacji narodowej, zwłaszcza dla nastolatków z klasy robotniczej.

Mata, strój, zasady walki w stylu wolnym i klasycznym.

   Mata to miejsce rozgrywania się zawodów zapaśniczych. Zwykle masz kształt koła. Pojedynek rozgrywa się pomiędzy dwoma zawodnikami jednakowej kategorii wagowej. Jeden z nich walczy w trykocie barwy czerwonej, drugi natomiast ma na sobie trykot niebieski. Walka podzielona jest na dwie rundy po 3 minuty (lub 2 minuty w przypadku młodzików i kadetów) z przerwą trwającą 30 sekund.

   Można wyróżnić wiele odmian zapasów (zwłaszcza regionalnych), jednak podstawowym podziałem jest ten na styl klasyczny i styl wolny. Przed II wojną światową nazywano je w Polsce stylem francuskim i stylem amerykańskim, co wynika z przytoczonej powyżej historii. Ten pierwszy – klasyczny – akceptuje chwyty wyłącznie powyżej pasa, natomiast ten drugi – wolny – zezwala również na chwyty za nogi. Oba style mają jednak cechy wspólne: niedozwolone są w nich wszelkie dźwignie i duszenia.

Pokazy zapasów - rzutPokazy zapasów - rzut
Pokazy zapasów - duszeniePokazy zapasów - duszenie
Ogólna sprawność zawodnikówOgólna sprawność zawodników
 

Trening zapaśniczy

   Podstawą treningu zapaśniczego jest wyćwiczenie ogólnej sprawności fizycznej. Zapaśnik powinien rozwijać siłę, szybkość, zwinność i wytrzymałość. Zawodnik musi poznać cały zakres chwytów i przyswoić umiejętność skutecznych pchnięć, szarpnięć, unoszeń i rzutów, tak, żeby wykorzystywać albo pokonywać siłę przeciwnika. Przy zbliżonym poziomie sprawności liczy się także strategia – wygra ten, kto wykaże się nieustępliwością, duchem walki oraz lepiej rozłoży siły w walce. Trening zapaśniczy ma więc za zadanie kształtować nie tylko sprawność fizyczną, ale też sposób myślenia. Cykliczne, regularne ćwiczenia pod okiem doświadczonego trenera stopniowo udoskonalają poziom sportowy i przekładają się na wymierne efekty.

   Niezbędnym elementem każdego treningu jest rozgrzewka, która uelastycznia mięśnie, więzadła i stawy do dalszych fizycznych zmagań. W zależności od poziomu zaawansowania zawodnika, wykonuje się ćwiczenia o zróżnicowanym stopniu trudności. Dla zapaśników szczególnie ważne są ćwiczenia ruchowe oraz koordynacyjne. Na początku kariery są to proste przewroty w tył i w przód, a później rozbudowane figury akrobatyczne, takie jak salta, przerzuty czy wychwyty. Końcowym elementem rozgrzewki są tzw. „mostowania” na głowie, mające na celu dodatkowe wzmocnienie mięśni szyi i karku.

   Główna część treningu to przede wszystkim przyswajanie wykonywania zapaśniczych chwytów, a w przypadku bardziej doświadczonych zawodników, na nieustannym doskonaleniu elementów techniczno-taktycznych. Większa ilość opanowanych kompleksów, oznacza większe możliwości pokonania przeciwnika, nawet przy użyciu mniejszej siły. W momencie opanowania stosownej ilości rzutów, chwytów i kombinacji, rozpoczyna się najdłuższy (bo w zasadzie nie mający końca) etap ich doskonalenia. Progres można kontrolować w walce sparingowej oraz w trakcie turniejów zapaśniczych.

   Zakończenie zajęć charakteryzuje się pewnego rodzaju wyciszeniem, mniej intensywnymi ćwiczeniami. Mają one na celu uspokojenie i odprężenie zmęczonych treningiem mięśni. Po wszystkim należy wziąć ciepłą kąpiel i zadbać o odpoczynek. Regeneracja jest istotną częścią treningu, bez której nie ma mowy o postępach!

Zapasy walka na macie – film na YouTube

Zapasy dla dzieci i dorosłych w Poznaniu

   Specjalnie dla osób, dla których trening zapasów lub innych sportów walki jest po drodze w Poznaniu, mamy przygotowaną listę miejsc, aby to realizować. Baza klubów Prime jest wciąż rozbudowywana i poszerzana o nowe, a przede wszystkim godne uwagi miejsca na mapie Poznania. Sprawdź gdzie możesz podszkolić swoje umiejętności lub zacząć od podstaw przygodę z zapasami. Nie zwlekaj i zapisz się na trening już dziś!

Polub i oceń stronę – Zapasy w Poznaniu

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna