Zapasy Kraków

 

 

   Zapasy to sport walki, który polega na fizycznym starciu dwóch zawodników, stosujących na sobie przeróżne rzuty i chwyty. Żeby wygrać, potrzeba jednak nie tylko siły – należy wykazać się także szybkością i sprytem oraz wykorzystać swój instynkt. Do osiągnięcia wysokiego poziomu konieczne są pewne predyspozycje, a przede wszystkim regularne treningi zapaśnicze. Jeśli interesują Cię zapasy, Kraków to idealne miejsce na rozpoczęcie swojej przygody z tym sportem walki. Wszystkie kluby, które oferują treningi, uwzględniliśmy w naszej bazie klubów sportowych Prime. Sprawdź, gdzie możesz ćwiczyć, a wcześniej poznaj historię zapasów oraz zasady walki w stylu wolnym i klasycznym. Dowiedz się też, czego potrzebujesz, żeby zacząć trenować!

Tematy:
  1. Historia zapasów
  2. Mata, strój, zasady walki w stylu wolnym i klasycznym
  3. Trening zapaśniczy
  4. Zapasy walka na macie – film na YouTube
  5. Zapasy dla dzieci i dorosłych w Krakowie
  6. Polub i oceń stronę – Zapasy w Krakowie
  7. Mapa klubów – Zapasy Kraków

Historia zapasów

   Zapasy to sport, którego tradycja sięga starożytności, a nawet prehistorii. W egipskich grobowcach sprzed 5000 lat odkryto malowidła, które przedstawiały podobizny zapaśników w różnych sytuacjach. Bezkrwawe fizyczne współzawodnictwo poprzedza epokę hellenistyczną i znajduje swój odpowiednik także w innych kulturach – na przykład japońskim odpowiednikiem zapasów są zawody sumo. Już w antycznej Grecji zmagania o charakterze sportowym pod patronatem mitycznego Tezeusza były uwzględnianie podczas igrzysk olimpijskich. W Rzymie walczono na arenach, a współzawodnictwo gladiatorów nabrało charakteru krwawego widowiska. Rzymskie walki na śmierć i życie były skrajnie różne od klasycznych greckich zapasów, a jednak zyskały masową popularność.

Walka zapaśników na  macieWalka zapaśników na macie
Sumo - Japońskie zapasySumo - Japońskie zapasy
Rzeźba - japoński zawodnik sumoRzeźba - japoński zawodnik sumo
 

   Także w późniejszych epokach zapasy bywały ulubioną rozrywką ludu. W Anglii tego rodzaju walki były popierane (a zdarzało się, że i trenowane) przez samych władców. W XII wieku, za Henryka II, na dzień św. Jakuba i św. Bartłomieja organizowano turnieje zapaśnicze. Z kolei Henryk VIII, który żył i panował w pierwszej połowie XVI wieku, sam pobierał nauki od najlepszych mistrzów. Z czasem zapaśnictwo ustąpiło tam pola pięściarstwu. Renesans zapomnianej dyscypliny przypadł na przełom XIX i XX wieku. Właśnie wtedy w Stanach Zjednoczonych zmiksowano zmagania wywodzące się z Anglii z walkami Indian – powstała wówczas tzw. „wolnoamerykanka”, czyli taki rodzaj zapasów, w których wszystkie chwyty (oprócz tych zagrażających życiu) są dozwolone. Po koniecznym uporządkowaniu przepisów wyłonił się z tego nurtu współczesny styl wolny. Warto w tym miejscu wspomnieć, że dawniej zapasy w stylu klasycznym określano „walką francuską”. To właśnie Francuzi wprowadzili zakaz używania nóg w ataku i obronie oraz zezwolili na chwyty jedynie powyżej pasa. Żadne francuskie święto ludowe nie mogło się odbyć bez zapaśniczych zawodów. Od połowy XIX wieku najważniejszym ośrodkiem atletyki był Paryż. Urządzono tam pierwsze mistrzostwa świata dla zawodowców, które w 1898 roku wygrał francuski zawodnik Paul Pons.

   Na przełomie wieków zapasy zawodowe rozkwitały nie tylko w Ameryce i Europie, a także w Azji. Walki odbywały się przy zainteresowaniu zarówno elit, jak i szerokiej publiczności. Na arenach cyrkowych występowali doskonali atleci, którzy rozpalali zbiorową wyobraźnię i przyciągali rzeszę głodnych wrażeń widzów. W 1890 roku z inicjatywy Walentego Pieńkowskiego powstał w Warszawie Zakład Gimnastyki i Atletyki. Program obejmował także zapasy, co przyczyniło się do rozwoju dyscypliny w Polsce. Sport ten okazał się jedną z form walki o tożsamość i niepodległość. Światowe zwycięstwa rodzimych atletów (Władysława Pytlasińskiego czy braci Cyganiewicz) uczyniły z zapasów kluczowy element identyfikacji narodowej, zwłaszcza dla młodzieży z klasy robotniczej.

Mata, strój, zasady walki w stylu wolnym i klasycznym

   Zawody zapaśnicze rozgrywane są na macie (zwykle okrągłej) pomiędzy dwoma zawodnikami takiej samej kategorii wagowej. Jeden z nich walczy w czerwonym trykocie, podczas gdy drugi ma na sobie trykot niebieski. Walka trwa dwie rundy po 3 minuty (lub 2 minuty w przypadku młodzików i kadetów) z 30-sekundową przerwą.

   Istnieje wiele odmian zapasów (zwłaszcza regionalnych), jednak najważniejszym podziałem pozostaje ten na styl klasyczny i styl wolny. Przed II wojną światową określano je w Polsce jako styl francuski i styl amerykański, co wynika z nakreślonej powyżej historii. Ten pierwszy – klasyczny – przyzwala na chwyty wyłącznie powyżej pasa, natomiast ten drugi – wolny – uznaje również chwyty za nogi. Oba style mają wspólny mianownik: zabronione są w nich wszelkie dźwignie i duszenia.

Pokazy zapasów - rzutPokazy zapasów - rzut
Pokazy zapasów - duszeniePokazy zapasów - duszenie
Ogólna sprawność zawodnikówOgólna sprawność zawodników
 

Trening zapaśniczy

   Zapaśnik musi trenować ogólną sprawność fizyczną – ćwiczenia mają mu pomóc rozwijać siłę, szybkość, zwinność i wytrzymałość. Zawodnik musi poznać pełen przekrój zróżnicowanych chwytów i nauczyć się skutecznych pchnięć, szarpnięć, unoszeń i rzutów, tak, żeby wykorzystywać albo pokonywać opór przeciwnika. Przy podobnym stopniu sprawności liczy się także strategia – wygra ten, kto wykaże się determinacją i charakterem oraz lepiej rozłoży siły w walce. Trening zapaśniczy ma więc kształtować nie tylko sprawność fizyczną, ale też psychikę. Regularne ćwiczenia pod okiem trenera stopniowo podnoszą poziom sportowy i przekładają się na wymierne sukcesy.

   Każdy trening rozpoczyna się rozgrzewką, która przygotowuje mięśnie, więzadła i stawy do dalszego wysiłku fizycznego. W zależności od etapu, na jakim znajduje się zawodnik, wykonuje się ćwiczenia o zróżnicowanym stopniu trudności – bieg/zabawę biegową, a także ćwiczenia ramion, tułowia i nóg – krążenia, wymachy, skrętoskłony i skłony. Dla zapaśników szczególnie ważne są ćwiczenia zwinnościowe oraz koordynacyjne – początkowo są to proste przewroty w tył i w przód, a później zaawansowane figury akrobatyczne, np. salta, przerzuty czy wychwyty. Na koniec rozgrzewki wykonuje się tak zwane „mostowania” na głowie, co dodatkowo wzmacnia mięśnie szyi i karku.

   Właściwa część treningu opiera się na nauce zapaśniczych chwytów, a w przypadku wyższego poziomu zaawansowania – na długotrwałym doskonaleniu kompleksów techniczno-taktycznych (aż do ich pełnego zautomatyzowania). Im więcej kompleksów opanuje zawodnik, tym lepiej – dzięki nim będzie można pokonać rywala nawet przy użyciu mniejszej siły. Gdy opanuje się wystarczającą ilość rzutów, chwytów i kombinacji, przychodzi najdłuższy (bo w zasadzie nieskończony) etap ich doskonalenia. Postępy można kontrolować w walce sparingowej oraz w trakcie turniejowych zawodów.

   Na sam koniec zajęć przychodzi pora na ćwiczenia o mniejszym stopniu intensywności, które mają za zadanie uspokoić i rozluźnić zmęczone treningiem mięśnie. Po wszystkim należy wziąć ciepłą kąpiel i zadbać o odpoczynek – bez odpowiedniej regeneracji nie ma mowy o postępach!

Zapasy walka na macie – film na YouTube

Zapasy dla dzieci i dorosłych w Krakowie

   Specjalnie dla osób, które chciałyby trenować w Krakowie zapasy lub inne sporty walki, przygotowaliśmy zbiór możliwych destynacji. Baza klubów Prime jest wciąż rozwijana i uzupełniana o nowe godne uwagi miejsca na mapie Krakowa. Zobacz, gdzie możesz podszkolić swoje umiejętności albo opanować zapasy od podstaw i jak najszybciej zapisz się na trening!

Polub i oceń stronę – Zapasy w Krakowie

Ocena użytkowników: 5 / 5

Gwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywna