Okinawan Kempo

  

Okinawan Kempo Karate
(Realna sztuka samoobrony i ochrony życia)

 

 

  Niewątpliwie Okinawan Kempo jest jedną z niewielu szkół karate mających swój ścisły związek z polami bitew dawnej Okinawy. Widać to w tak zwanym Bunkai - w dynamicznych i realnych technikach prezentowanych przez Mistrzów. Repertuar technik zawartych w Okinawan Kempo jest bardzo szeroki. Zaliczyć do nich można takie techniki jak: uderzenia, bloki, kopnięcia czy podcięcia - obecne są one także w innych systemach karate. W Okinawan Kempo zawarte są techniki które w innych systemach karate nie występują, należą do nich: Atemi (szokery), Tuite (dźwignie) i Kyusho (techniki kończące). Co istotne cały wachlarz technik zawarty jest w Kata i stanowi bazę nauczania tej Sztuki Walki. Obecne jest także Kobudo, czyli formy z bronią (Bo, Jo, Sai, Tonfa, Tambo,....). Poniższy artykuł opisuje historię Okinawan Kempo w Polsce wraz z Mistrzem Hanshi Piotrem Ciećwierzem 9 Dan, dzięki któremu mamy możliwość studiowania tej unikatowej i trudnej Sztuki Walki w Polsce. Przedstawiamy także sylwetkę Grand Master Taika Seiyu Oyata 10 Dan, którego osobowość, nieszablonowe podejście, pochodzenie, czasy i miejsce w których się wychowywał spowodowały, iż poziom na który wyniósł i pozostawił Nam swoją Sztukę Walki - Ryu Te jest niespotykany na skalę światową.

Tematy:

  1. Hanshi Piotr Cieciwierz 9 Dan
  2. Historia Okinawan Kempo – Shiro Washi No Te
  3. Taika Oyata 10 Dan - RyuTe / Oyata ShinShu Ho
  4. Koncepcja samoobrony techniki charakterystyczne
    (Atemi - szoker, Tuite - dźwignie, Kyusho - uderzenie kończące)
  5. Kata wersje podstawowe i zaawansowane, linia przekazu
  6. Bunkai - Czym jest a czym nie jest
  7. Kobudo – Kata z bronią: Bo, Jo, Sai, Tonfa, Tambo, Kama, Chizi kun bo, ...
  8. Dojo kun i podstawowe zasady treningu
  9. Książka Ryu-Te No Michi - Taika Oyata
  10. Polub i oceń stronę – Okinawan Kempo
  11. Mapa klubów – Okinawan Kempo
 

Hanshi Piotr Cieciwierz 9 Dan

Hanshi Piotr Ciećwierz 9 Dan
Okinawan Kempo
Shiro Washi No Te

   Hanshi Piotr Ciećwierz (9 dan), prezydent Międzynarodowej Federacji Okinawskiego Kempo urodził się i wychował w Warszawie. Tam też rozpoczął swoją przygodę ze sztukami walki. We wczesnej młodości trenował w wielu różnych ośrodkach.

   W roku 1984 przeprowadził się do USA, gdzie kontynuował naukę sztuk walki u profesjonalnych instruktorów, wśród których można wyróżnić: Jamesa Takemoriego (9 Dan – trener kadry olimpijskiej USA w Judo), Joe Lewisa, Billa Wallacea i Jeffa Smitha (wszyscy trzej byli Mistrzami Świata w Full Contact), Profesora Wallego Jaya (Mistrza Ju-Jitsu) oraz Franka Duxa (Mistrza Kumite, którego historia została zekranizowana w filmie “Krwawy sport” z Jean Claude Van Damme w roli głównej).

   Cały ten czas Piotr Ciećwierz nieustannie przekazywał swoją wiedzę innym. Od 1984 roku był instruktorem Drużyny Sztuk Walki Uniwersytetu Georgetown w Waszyngtonie. W między czasie wygrał stanową Olimpiadę Judo w Maryland. W tym stanie także w latach 1986-1988 pracował jako instruktor w Narodowym Instytucie Zdrowia w Bethesda. W latach 1988-1989 był głównym instruktorem drużyny Judo w Akademii Marynarki Wojennej w Annapolis w Maryland. W 1990 roku Piotr Ciećwierz został oficjalnie przyjęty do organizacji Taiki Seiyu Oyata – Ryu Te Ren Mei. 

   W 1993 roku rozpoczął nauczanie sztuki Ryu Te wśród pracowników i studentów – największej uczelni Marynarki Wojennej – Narodowego Centrum Medycznego Marynarki Wojennej w Bethesda w stanie Maryland, a w latach 1993-94 prowadził prywatne szkolenia w zakresie samoobrony dla pracowników CIA I FBI.

   W 1995 roku Piotr Ciećwierz został wyróżniony stopniem 5 Dan przez Mistrza Oyatę i zaproszony do wąskiego grona jego najbliższych uczniów i spadkobierców Jego rodowej sztuki – OyataShinShu Ho. W czerwcu 1997 roku otrzymał promocję na 6 Dan podczas testu w Kansas City. W 2005 roku podszedł do kolejnego testu, w wyniku którego otrzymał stopień 7 Dan. Od tego czasu Piotr Ciećwierz wielokrotnie towarzyszył Mistrzowi Seiyu Oyacie w podróżach po USA, Japonii, Okinawie i Polsce, pogłębiając tym samym swoją wiedzę w zakresie Okinawan Kempo. Od 1995 roku nieprzerwanie naucza w swoim własnym Dojo – „Polander Academy of Martial Arts”, Bethesda, MD.

   Hanshi Piotr Ciećwierz nigdy nie zapomniał o swoim pochodzeniu i powołał do życia Międzynarodową Federację Okinawskiego Kempo z główną siedzibą w Polsce. Organizacja dynamicznie się rozwija posiadając obecnie przedstawicielstwa w Polsce, Izraelu, Czechach i USA.

Taika - Okinawa
Okinawa Hanshi
Okinawa Hanshi
 

W 2016 roku Hanshi Polander utworzył swój własny system Shiro Washi No Te (Ręce Białego Orła), będący syntezą wszystkich zdobytych przez Niego doświadczeń w sztukach walki. W tym samym roku na Okinawie został wyróżniony przez Mistrza Tetsuhiro Hokama stopniem 8 Dan oraz tytułem Kyoshi. W październiku 2018 roku Hanshi Polander wraz z organizacją Seidokan był współorganizatorem oraz jednym z głównych instruktorów podczas międzynarodowego seminarium upamiętniającego wieloletnią przyjaźń Mistrzów Seiyu Oyaty i Shian Toma. Podczas tego wydarzenia Federację Okinawskiego Kempo reprezentowało prawie 20 posiadaczy czarnych pasów z Polski, Czech, Izraela i USA. W 2019 roku Piotr Polander zorganizował jedno z największych w Europie seminariów szkoleniowych tradycyjnych okinawskich sztuk walki, w którym udział wzięło ponad 150 osób z całego świata (z ponad 15 krajów). Mistrz Tetsuhiro Hokama, będący głównym instruktorem seminarium uhonorował Piotra Polandera za całokształt pracy nad popularyzacją na świecie tradycyjnego Okinawskiego Kempo stopniem 9 Dan oraz tytułem Hanshi. Hanshi Polander regularnie odwiedza Polskę, by nauczać i propagować Okinawan Kempo, nie ustaje także w tych działaniach na terenie innych krajów świata.

 

Historia Okinawan Kempo – Shiro Washi No Te

Okinawan Kempo Shiro Washi No Te

   Federacja została zarejestrowana w 2015 roku, jednak to nie jest początek historii Okinawskiego Kempo. Federacja (International Okinawan Kempo Federation) wzięła swój początek od Taiki Seiyu Oyaty, twórcy systemu, który początkowo funkcjonował pod nazwą RyuKyu Kempo, a następnie Ryu Te Kempo Karate. Sztuka której nauczał Taika Oyata wywodzi się z rodzinnych systemów walki. Mistrz Oyata początkowo studiował tradycyjną bron (kobudo) pod okiem Uhugushiku (bushi i emerytowany gwardzista pałacowy). Taika studiował również tuite i kyusho pod okiem Mistrza Wakinaguri, którego rodzina emigrowała na Okinawę z Chin, w czasach dynastii Ming. Na styl Taiki miał również wpływ Shigeru Nakamura. Po śmierci Mistrzów Uhugushiku i Wakinaguri, Taika był członkiem jego dojo i studiował Okinawskie Kempo aż do śmierci Nakamury w 1968 r.

   Historia Okinawskiego Kempo w Europie rozpoczęła się od otrzymania przez Taikę w 1993 roku listu wysłanego z Polski z jednej ze szkół karate. W liście Taika został poproszony o możliwość nawiązania współpracy, mającej na celu pogłębienie wiedzy na temat okinawskich sztuk walki. Taika wyraził zgodę na powyższą prośbę i w związku z tym w 1994 roku w Pińczowie odbyło się pierwsze w Europie seminarium Ryu Te prowadzone przez jego ucznia – Polaka Kyoshiego Piotra Ciećwierza. Decyzją Taiki to właśnie Kyoshi Piotr został przedstawicielem systemu w Europie.

   Od tego czasu Kyoshi Piotr Ciećwierz wielokrotnie organizował staże dla różnych szkół karate na terenie całej Polski, podczas swoich kolejnych pobytów w naszym kraju. Starania te zaowocowały utworzeniem w 1997 roku grupy ćwiczących tę sztukę pod jego osobistym patronatem. Jednym z jego pierwszych uczniów był m.in. Renshi Marek Tuszyński. 25 maja 2000 roku w Waszyngtonie odbył się pierwszy egzamin na stopnie mistrzowskie z udziałem adeptów z Polski – byli to Renshi Marek Tuszyński oraz Renshi Ludwik Orthwein. Po tym wydarzeniu powstał w Warszawie ośrodek prowadzony przez Renshiego Ludwika Orthweina. W 2001 roku została zarejestrowana Polska Federacja Ryu Te z siedzibą w Warszawie, a w kolejnych latach powstały ośrodki w: Ursusie, Dąbrowie Górniczej, Wrocławiu, Opolu, Warcie, Sieradzu, Bełchatowie, Odolanowie, Krakowie i Przemyślu.

   W 2011 roku Taika przybył do Polski na obóz letni zorganizowany przez Polską Federację Ryu Te w Warszawie, by osobiście nauczać studentów. Polska bardzo mu się spodobała, odwiedził wówczas także Kraków, Aushwitz, Kopalnię Soli w Wieliczce, Czorsztyn oraz Zakopane. Postanowił, że jeśli los pozwoli przyjedzie jeszcze raz do Polski by pokazać te cudowne miejsca swojej żonie. Niestety los chciał inaczej. Po ciężkiej walce z rakiem Taika zmarł 18 czerwca 2012 w szpitalu Św, Łukasza, w Aberdeen, USA.

   Po trzech latach żałoby po swoim Mistrzu, Kyoshi Piotr Ciećwierz postanowił kontynuować wielkie dzieło Taiki i utworzył w 2015 roku Międzynarodową Federację Okinawskiego Kempo, która funkcjonuje obecnie w 4 krajach (USA, Polsce, Czechach oraz Izraelu).

 

Taika Oyata 10 Dan - RyuTe / Oyata ShinShu Ho

Taika Seiyu Oyata 10 Dan
RyuTe - Oyata ShinShu Ho

Mistrz Taika Oyata (10 Dan) był czwartym i najmłodszym synem Kany Oyata – mistrza Okinawy w Sumo w wadze średniej. Jego trzej bracia zginęli w czasie II Wojny Światowej, on sam jako porucznik Japońskiej Marynarki wyznaczony był do misji w samobójczej torpedzie. Certyfikat jego śmierci został już wysłany do rodziny i tylko koniec wojny ocalił mu życie. W marynarce Taika po raz pierwszy zetknął się z japońskimi sztukami walk jako elementem wyszkolenia – Judo, Kendo, Naginata, Yari oraz Iaido.

“Tuż po drugiej wojnie światowej ludność Okinawy cierpiała niedostatek. Trening sztuk walki pozwalał przetrwać najgorszą biedę. Chroniczny brak żywności pobudzał naturalne instynkty obronne. Niektórzy z nas w głębokich norach chowali ryż i fasolę. Wokół przypadkowo odkrytych spiżarni dochodziło do gwałtownych bójek. Wciąż wzrastała potrzeba skutecznej samoobrony.” – cyt.

Taika Oyata po wojnie został zatrudniony przez Armię Stanów Zjednoczonych jako konwojent transportów lekarstw oraz żywności na wyspy po wschodniej stronie Okinawy. Były to Kudaka, Tsuken, Hamahiga, Heianza, Ike i Hanarei. Wówczas to spotkał swych pierwszych nauczycieli Uhugushuku Tanmei i Wakinaguri Tanmei. Obydwaj byli już w niezwykle zaawansowanym wieku, pierwszy miał 97 lat, drugi 95 lat. Obydwaj należeli do niemal już nie spotykanej w owym czasie kasty Bushi – wojownik, czyli ktoś kto brał udział w bitwie. Być Bushi oznaczało jednak znacznie więcej, oznaczało człowieka o szerokich horyzontach, wykształconego i prawego, pomocnego i swą łagodnością budzącego powszechne zaufanie.

Jak doszło do spotkania mistrza i ucznia?

Pływając amfibią od wyspy do wyspy Taika często przepływał koło wioski Teruma. Tam widywał, łowiącego przy brzegu ryby, wysokiego starca. Zwrócił on uwagę Taiki swoją w tych czasach nie spotykaną fryzurą. Posiadał on bowiem specjalnie wiązany kok. Taika zainteresowany starcem zaczął pytać o niego we wsi. Tam dowiedział się, iż jest to człowiek nazywany Kampu Tanmei co znaczy “szacowny starzec z czubkiem”. Kok noszony przez Uhugushuku był już od wielu lat zabroniony przez Japońskie władze, gdyż był znakiem przynależności do wysokiej kasty społecznej, a usuwanie tych różnic było w polityce rządu. Tanmei jest zwrotem wyrażającym duży szacunek do starszej osoby i używanym jedynie w klasie wojowników. Wszystko to zainteresowało Taikę na tyle, że postanowił spotkać się z Uhugushuku Tanmei. Ponieważ miejsce, w którym wędkował szacowny starzec nie obfitowało w ryby Taika pewnego dnia zaproponował wędkowanie z jego amfibii na głębszej wodzie. Starszy człowiek chętnie zgodził się, bardziej zainteresowany amfibią niż wędkowaniem z młodzikiem. Udana wyprawa powtórzyła się kilkakrotnie w ciągu kolejnych dni. Młody Seiyu Oyata bardzo zżył się ze starcem i pewnego dnia zagadnął o sztuki walki. Nie ukrywał, iż jest ostatnim jedynym żywicielem swej rodziny i musi bronić jej w trudnych czasach jakie nastały na Okinawie. Mistrz Uhugushuku był jednak wojownikiem i przede wszystkim zapytał Taikę o pochodzenie, gdyż przekazywanie jakiejkolwiek nauki komuś z niższej kasty nie wchodziło w grę, w tradycyjnym rozumowaniu starego Bushi.

ciąg dalszy na stronie Miedzynarodowej Federacji Okinawskiego Kempo -> Taika Seiyu Oyata

Taika i Nakamura - Okinawa
Taika i Nakamura - Okinawa
Taika Seiyu Oyata 10 Dan
Taika Seiyu Oyata 10 Dan
Taika i Hanshi - USA
Taika i Hanshi - USA
 

Koncepcja samoobrony techniki charakterystyczne

   Koncepcja samoobrony jest zasadniczo prosta, należy być poza zasięgiem podczas ataku przeciwnika a równocześnie mieć go w zasięgu. Koncept prosty ale nie łatwy w wykonaniu , realizacja tego nasuwa jednak parę problemów dla osób początkujących jak i mających już coś do czynienia z sztukami walki.

   Koncepcja samoobrony systemu Kempo wywodzi się z pola bitwy na którym tylko najskuteczniejsze techniki miały rację bytu. Atakującego przeciwnika należało jak najszybciej pokonać, zwycięstwo to nie mogło być podyktowane przypadkiem czy statystyką. Dzisiaj żyjemy w innych czasach, zatem „krwawe” techniki nie mają racji bytu. Sama walka powinna być rozwiązana w humanitarnych granicach stąd też stwierdzenie, iż Kempo jest Sztuką Ochrony Życia. Takie starcie należy umiejętnie kontrolować poprzez odpowiedni poziom techniczny jak i przewidywalność ruchów przeciwnika związaną z zasadami ruchów ciała człowieka.

   Samoobrona składa się z trzech głównych etapów:

  1. Atemi – szoker – technika odwracająca uwagę
  2. Tuite – dźwignie – przechwytywanie i blokowania rąk
  3. Kyusho – technika kończąca

      Atemi - czyli tak zwany szoker, który spowoduje rozbicie psychiczne i fizyczne oponenta. Fizycznie Atemi jest szybką , kąśliwą techniką wykonywaną podczas blokowania, która docelowo trafić musi w miejsca unerwione. Reakcją przeciwnika na taka technikę jest spięcie całego ciała, wraz z jego późniejszym rozluźnieniem. Naturalna konsekwencją jest psychiczna reakcja atakującego, dla którego jest to szok umysłowy, był agresorem a w jednej chwili znalazł się w sytuacji zagrożenia. Oczywiście aby zrobić dobre Atemi należy stworzyć do tego odpowiednie warunki. Uzyskuje się to przez:

  1. Odpowiednie zejścia - praca nóg
  2. Bloki - ochrona swojego ciała

      Odpowiednie połączenie tych dwóch technik powoduje zbudowanie odpowiedniego dystansu by być poza zasięgiem agresora ale równocześnie mieć go w zasięgu.

      Tuite - to kolejna grupa technik czyli dźwignie, służą one do zablokowania rąk przeciwnika w taki sposób by ułożyć jego ciało w odpowiednim miejscu wraz z odpowiednio wystawionym miejscem do zadania ciosu kończącego walkę. Wykonywane są one na rozluźnionym przeciwniku (dlatego wcześniej jest technika Atemi). Poprawne zapięcie dźwigni bez użycia siły ma już być bolesne dla przeciwnika, dołożenie siły - zrzutu ciała powoduje przenikliwy ból. Należy zaznaczyć, iż techniki Tuite są technikami uderzeniowymi, dynamiczne wykonanie tych technik powoduje „poddanie się” ciała przeciwnika. Dźwignie wykonywane w wolnym tempie z statycznym naciskiem dzialają na poddajacym się przeciwniku – nie dzialają w momencie oporu przeciwnika. Oczywiście sposób treningu takich dźwigni wymaga mistrzowskiej precyzji i dużego doświadczenia. Dźwignie uczone są zawsze w sposób statyczny, tak aby nie kontuzjować swojego partnera treningowego.

      Kyusho - jest ostateczną techniką na polu walki. W kategoriach myślenia dawnych wojowników (Bushi) oznaczało śmierć przeciwnika. W dzisiejszych czasach takie zakończenie walki nie mieści się w kategoriach przyjętych zasad życia społecznego. Współcześnie techniki Kyusho powinny być rozpatrywane jako techniki nokautujące, po których przeciwnik zostaje zdezorientowany, nie wie za bardzo co się wydarzyło, lub też mdleje i wymaga czasu by "do siebie dojść".

Tak mniej więcej wygląda koncepcja samoobrony nauczanej w Okinawan Kempo – Shiro Washi No Te przez Hanshi Piotra Ciećwierza 9 Dan.

2 Atemi
Atemi
Tuite
Tuite
Kyusho
Kyusho
 

Kata wersje podstawowe i zaawansowane, linia przekazu

      Dla pełnego zapisu technik obronnych stworzono formy kata. Przekazywane są one z Mistrza na ucznia i stanowią abecadło, które studiuje się całe życie. Techniki w nich zawarte podzielić zgrubnie można na bloki, uderzenia, przechwyty, dźwignie, kopnięcia, podcięcia czy też sam sposób poruszania się i ustawiania podczas samoobrony. Poprawne ich ćwiczenie pod okiem Nauczyciela powoduje zapisanie w ciele poprawnej techniki, na które skladają się:

  • Odpowiednie kąty oraz ułożenia ciała wedle przeciwnika
  • spięć i rozluźnień podczas wykonywania technik (dynamika i timing)
  • sposobu poruszania się w tym szybkość przenoszenia środka ciężkości - bez tego szybkie i dynamiczne akcje są niemożliwe

 

   Podkreślić należy, iż formy kata są po pierwsze na jednej płaszczyźnie zbiorem technik samoobrony, po drugie są zbiorem koncepcji jak walczyć. O ile praca z technikami wymaga wielokrotnych poprawnych powtórzeń, to praca na poziomie koncepcji wymaga włożenia dużej pracy umysłowej. Poprawne trenowanie form w połączeniu z poprawnym treningiem technik samoobrony powoduje, iż w sposób bezpośredni widzimy i czujemy sens wprowadzenia przez dawnych Mistrzów takigo sposobu nauczania. Zrozumienie form bez trenowania realnych technik walki jest niemożliwe. Postępowanie takie prowadzi z reguły zawsze do wypatrzenia sensu i sposobu nauczania Kata, jak i uproszczenia technik w nich zawartych do poziomu bloków, uderzeń i kopnięć.

   Techniki zawarte w kata są pełne – oznacza to, że rodzaj ataku nie ma znaczenia. To czy weźmiemy pod uwagę próbę chwytu, pchnięcie czy uderzenie sposób samoobrony będzie prawie taki sam. Różnice pojawią sie tylko w małych szczegółach typu np. możliwość chwytu otwartej ręki przy pchnięciu i brak możliwości tego zrobienia przy zaciśniętej pięści. Zasada zejścia, bloku, atemi wychwytu rąk i dźwigni będzie podobny. Zaznaczyć trzeba, że zakres technik ataku w Okinawan Kempo jest też pełny w tym sensie, że nie przystosowujemy się do technik wybiórczych np. uderzenia na brzuch czy klatkę piersiową.

Formy kata nauczane w Okinawan Kempo i historia Shiro Washi No Te

  1. Naihanchi ShoDan
  2. Naihanchi NiDan
  3. Naihanchi SanDan
  4. Tomari Seisan
  5. Pinian ShoDan
  6. Pinian NiDan
  7. Pinian SanDan
  8. Pinian YonDan
  9. Pinian GoDan
  10. Passai
  11. Kusanku
  12. Niseishi

wersja do druku (białe tło) 

 

   O ile formy podstawowe są na pierwszy rzut oka podobne do form w innych systemach, to wersje zaawansowane każdego powyższego kata są bardzo zaawansowane technicznie, nie mówiąc już o poziomie koncepcji w nich zawartych. Taika od swoich dwóch Nauczycieli: Wakinaguri Tan Mei i Ukugushku Tan Mei dostał radę by po ich śmierci udał się do Dojo Shigeru Nakamury na Okinawie i nauczył się tam form podstawowych (widzieli tam stare formy, najmniej niezmienione od oryginałów). Dopiero w te formy ma powprowadzać wiedzę którą zdobył u Nich. Z racji tego że Nauczyciele Taiki pochodzili z kasty Bushi na Okinawie ich życiowym celem było służenie królowi i doskonalenie się w tych technikch walki. Ich techniki musiały być perfekcyjne by mogli przetrwać i ochronić króla.

 

Bunkai - Czym jest a czym nie jest

     Bunkai w ujęciu Taiki oznacza rozbicie. Każde Kata zostaje robite na drobniejsze kawałki i złożone w całość według pewnej zasady i zawierające wspomniane grupy technik - Atemi / Tuite / Kyusho. Powstała technika samoobrony ma być realną techniką o charakterze defensywno-ofensywnym. Na tym poziomie znika rozgraniczenie pomiędzy technikami blokowania i uderzenia. Ruchy uczone na podstawowym poziomie jako bloki przeradzją się równocześnie w uderzenia i na odwrót uderzenia stają się przy okazji blokami. Dużym nieporozumieniem jest trenowanie Bunkai jeden do jeden zgodnych w całości z ruchami zawartymi w Kata. Trening taki nie ma sensu i nie przedstawia żadnej realnej techniki. Jako dobry przykład posłużyć mogą tutaj pozycje Kiba-dachi i Zenkutsu-dachi, są to pozycje treningowe. Używanie tych pozycji do samoobrony mija sie z celem z racji szybkości i dynamiki przemieszczeń na nogach. Powyższe pozycje są odpowiednio szerokie i długie, zanim środek cięzkości zostanie przeniesiony w jakąkolwiek stronę – będzie już po ataku. Pojmowanie Bunkai jako interpretacji kolejnych ruchów z Kata i tak ćwiczone nie ma żadnego uzasadnienia w kategoriach realnej samoobrony (nie znamy ataku). Chyba że chodzi o turnieje sportowe czy też pokazy, ale to nie ten temat, to współczesny wytwór. Poprawnie zrobione bunkai musi być dynamiczne, tak samo jak i atak. Trenowanie technik ataku i obrony w realnych przedziałach czasowych daje nam szybki wgląd w użyteczność danych technik i akcji.

 

Kobudo: Bo, Jo, Sai, Tonfa, Tambo, Kama, Chizi kun bo, ...

      W Okinawan Kempo trenowane są także Kata z bronią, czyli tak zwane Kobudo. Podobnie jak w formach Kata występują tutaj wersje podstawowe i zaawansowane. W dużej mierze ruchy w Kobudo pokrywają się z ruchami otwartych dłoni. Pierwszym i podstawowym elementem trenowania Kobudo jest wzmocnienie odpowiednich partii mięśniowych biorących udział w danej technice. W zależności od specyfiki broni ćwiczone są różne elementy techniki, np. w SAI będzie to większy nacisk kładziony na pracę nadgarstków jego spięć i rozluźnień, w BO na równoczesną pracę obydwu rąk wraz z przeniesieniem ich raz na lewą raz na prawą stronę ciała. Przy dłuższym i poprawnym ćwiczeniu Kobudo można odczuć, iż trenowane Bunkai jest proste i "oczywiste". jest to wynikiem wpojenia w ciało, ruchów z Kata i wzmocnienia technik w Kobudo.

Jo
Jo
Chizi kun bo
Chizi kun bo
Kama
Kama
 

Drugą płaszczyzną Kobudo jest walka samą bronią. Trenowanie BO (długiego kija) daje przewagę w dystansie, zasięgu broni. Kobudo z TONFĄ czy TAMBO, uczy kąśliwych uderzeń, zakładania dźwigni, poprawnych kątów przy blokowaniu i wyłapywaniu technik. Ciekawy artykuł na temat Kobudo można przeczytać na stronie Międzynarodowej Organizacji Okinawskiego Kempo autorstwa Tasshi Jim Logue - Po co nam broń w dzisiejszym karate?

Przeczytaj także te artykuły o Okinawan Kempo Karate

 

Dojo kun i podstawowe zasady treningu

"…Początkujący adept musi sobie zdawać sprawę, czym jest naprawdę trening. Przed przystąpieniem do ćwiczeń, warto dokładnie przestudiować tak zwany dojo kun, czyli “kodeks dojo” oraz podstawowe zasady treningu.

Dojo kun to wykaz nauk przekazywanych z pokolenia na pokolenie i mających swoje korzenie w odległej przeszłości. Stanowi drogę, pozwalającą wszystkim ćwiczącym na pełne zrozumienie reguł rządzących ich sztuką.

Podstawowe zasady treningu określają sposób wprowadzenia tych reguł w życie. Przez całe wieki służyły zachowaniu prawdziwej formy samoobrony. Trudno przecenić ich wagę dla wszystkich adeptów sztuk walki, bo tylko one wiodą do mistrzostwa. Ci, którzy postępują zgodnie z regułami wnoszą swój wkład w rozwój danej sztuki, nie negując jednakże jej dawnych korzeni. Nie da się uprawiać żadnej ze sztuk walki bez odpowiedniej mentalnej dyscypliny. Ten, kto to robi, jest jak akrobata bez tyczki balansujący na krawędzi skały…"

Cytat pochodzi z książki –  “Ryu-Te No Michi” autorstwa Taika Seiyu Oyata

 

DojoKun - Okinawan Kempo
Dojo kun (w zapisie z wysp Ryukyu)
zdjęcie z książki “Ryu-Te No Michi”
autorstwa Taika Seiyu Oyata

 

Dojo kun

  1. Dołóż wszelkich starań, aby właściwie ukształtować swój charakter
  2. Chroń drogę szczerości i rzetelności
  3. Przygotuj się duchowo do wytężonej pracy
  4. Stosuj się do obowiązujących zasad etykiety
  5. Nie dawaj się ponieść nerwom

Podstawowe zasady treningu

  1. Przygotuj się psychicznie do zgłębiania tajników wybranej przez siebie sztuki
  2. Zachowaj właściwy stosunek do nauczycieli i współuczniów
  3. Trenuj umysł
  4. Chroń innych
  5. W codziennym życiu wystrzegaj się przemocy
  6. Ucz się systematycznie
  7. We właściwy sposób korzystaj z pomocy urządzeń treningowych
  8. Z wytężoną uwagą ćwicz kata
  9. Poznaj jak najwięcej technik samoobrony
  10. Pozbądź się wątpliwości

Książka Ryu-Te No Michi - Taika Oyata

Książka Ryu-Te No Michi autorstwa Taika Seiyu Oyata przedstawia Nam realia w jakich przyszło żyć Taice, opisuje także pobudki jakie Nim kierowały by rozpocząć trening okinawskiej sztuki walki. Ukazuje Nam sposób nauczania przez ówczesnych Mistrzów wywodzących się z kasty Bushi i ich podejście do przekazywania wiedzy (jakże różny od sposobu i jakości przekazywania go dzisiaj). Opisany jest także sposób przejmowania pozycji i spóścizny po Ojcu. Książka przywołuje opisy i historię zamków na Okinawie, jest podstawowym źródłem wiedzy dla studetów Okinawan Kempo.

Książka RyuTe No Michi autorstwa Taika Seiyu Oyata
Książka RyuTe No Michi
autor: Taika Seiyu Oyata

 

Polub i oceń stronę – Okinawan Kempo

Ocena użytkowników: 5 / 5

Gwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywna